Sinds enige tijd worden in ons land regelmatig informatiebijeenkomsten over obesitas gehouden in de Turkse taal. Speciaal voor de in Nederland wonende Turken die de Nederlandse taal niet voldoende machtig zijn, wordt in hun moedertaal uitleg gegeven over ernstig overgewicht en de behandeling die daarbij mogelijk is. Geen overbodige luxe, want onder de Turkse Nederlanders is overgewicht een ernstig probleem. Dat begint al op jonge leeftijd, want obesitas komt bij Turkse kinderen maar liefst vier keer vaker voor dan bij andere kinderen.

Wanneer we de in Nederland wonende kinderen zouden verdelen in kinderen met een Turkse achtergrond enerzijds en alle andere kinderen anderzijds, dan blijkt er een opvallend verschil te zijn. Van de Turkse kinderen speelt overgewicht een rol bij één op de drie kinderen, terwijl in de andere groep slechts één op de zeven kinderen hiermee te maken heeft. Het verschil zit hem vermoedelijk in de manier van opvoeden, die weer rechtstreeks verband houdt met bepaalde normen en waarden in de cultuur van het thuisland. Zo is het in Turkije bijvoorbeeld niet gebruikelijk om je kind iets te ontzeggen. Ouders geven veelal toe aan de wensen van hun kinderen en laten zelden een 'nee' horen. Dat geldt dus ook voor het eten van allerlei zoetigheden, die in de Turkse cultuur volop beschikbaar zijn. Daar komt bij dat snoepgoed ook vaak wordt gebruikt om gedrag te belonen. Doet een kind iets goed, dan krijgt het een zoete lekkernij. En zoals dat voor iedereen geldt, geldt dat zeker ook voor deze kinderen; elk pondje gaat door het mondje...!

Met het voedingspatroon in meer algemene zin is het in de Turkse cultuur ook minder goed gesteld dan in veel andere huishoudens. Turkse kinderen zouden minder goed ontbijten dan hun leeftijdsgenootjes uit andere culturen en ook worden er 's avonds minder groenten naar binnen gewerkt. Aan de ene kant wordt er dus slecht gegeten, maar aan de andere kant vallen de kinderen ook niet af door voldoende te bewegen. Sterker nog, een dik kind is een gezond kind, zo lijkt de algemeen heersende gedachte binnen de Turkse cultuur te zijn. Natuurlijk gaat het te ver om te stellen dat de Turkse eet- en leefcultuur in zijn geheel als ongezond dient te worden beschouwd, maar het probleem verdient zeker de aandacht. En die aandacht krijgt het ook, want niet alleen worden de eerder genoemde informatiebijeenkomsten over obesitas in de Turkse taal verzorgd, ook heeft de GGD inmiddels een speciale curssus ontwikkeld voor Turkse Nederlanders. Met behulp van deze cursus kunnen ze hun kinderen voortaan volgens een gezonder voedingspatroon opvoeden.